​پادشکنندگی منابع انسانی

چرا مدل های سنتی دیگر پاسخگو نیستند؟

پادشکنندگی (Antifragility) در منابع انسانی، یک تغییر پارادایم است. اگر تاب‌آوری (Resilience) یعنی سیستم شما پس از یک فشارِ سنگین، به وضعیت قبلی‌اش بازگردد (بازگشت به نقطه صفر)، پادشکنندگی یعنی سیستم شما از آن فشار، "یاد می‌گیرد" و به وضعیت بهتری از قبل ارتقا می‌یابد. در بیشتر مدل‌های مدیریتی، هدف اصلی «پایداری» است؛ اما جهان واقعی پایدار نیست. سازمان‌ها هر روز با تغییرات غیرمنتظره، بحران‌های انسانی، و تصمیم‌هایی روبرو می‌شوند که هیچ مدلی آنها را پیش‌بینی نکرده بود. نسیم طالب در کتاب «پادشکنندگی» (۲۰۱۲) مفهومی را معرفی کرد که فراتر از مقاومت است: سیستم‌هایی که نه فقط در برابر فشار دوام می‌آورند، بلکه از آن قوی‌تر بیرون می‌آیند. این همان چیزی است که ما در منابع انسانی دنبال می‌کنیم. در سازمان‌های پادشکننده، بی‌ثباتی به جای آنکه تهدید باشد، به یک محرک برای یادگیری تبدیل می‌شود. 

با استفاده از متدلوژی طراحی سیستم؛ یاد می گیرید:

ظرفیتِ یادگیریِ سازمانی را در مواجهه با چالش‌ها افزایش دهید.​​​​​​​

سازمان را برایِ شرایط غیرمنتظره، نه آماده (آمادگی دفاعی)، بلکه "توسعه‌یافته" (آمادگی رشد) کنید.​​​​​​​

سیاست‌های سفت‌وسخت و شکننده را با فرایندهای منعطف جایگزین کنید.​​​​​​​

در کنار شما هستیم
نیاز به مشاوره دارید؟